> Les numéros > Scumgrrrls N°18 - Summer 2011

Speaking about violence against women – a new taboo

by Nina

Take Back The Night in Belgium past and present

“Women unite”, “violence to women”, “violence by men”… we can’t talk about it anymore, we’re not allowed to speak the words. At least not in some of the anti-capitalist and queer activist communities in Gent (Belgium), so it seems. What has happened ? Who’s making up these new rules ? And why is our feminist activism censored and silenced ?

FR

Take Back the Night est une manifestation qui dénonce la violence faite aux femmes, organisée dans de nombreux pays depuis les années 70. A cette occasion, les femmes prennent symboliquement et littéralement possession des espaces publics et les libèrent de la violence et du harcèlement, parce que les rues nous appartiennent aussi, même si nous évitons cet espace public, surtout la nuit, de peur d’y être agressées par des hommes.

Lors de ces marches, reviennent les mêmes commentaires que l’on entend dès qu’on organise quelque chose sur la violence faite aux femmes : « et que faites-vous contre la violence faites aux hommes ? », « mais je ne m’identifie pas comme femme » ou encore « je ne veux pas apparaître comme une victime ». En dépit de l’apport de la théorie queer, de son inclusion des femmes trans et de sa contribution aux droits des transgenre, les idées queer ont aussi dépolitisé les activistes radicaux et les mouvements qui se disent anti-sexistes.

Il semble y avoir une perte de solidarité, un manque d’auto-critique et un désintérêt pour les questions de femmes. Parler de la violence faite aux femmes (par des hommes) devient très difficile. Pourtant il faut en parler : rester silencieuses n’arrêtera jamais la violence.

NL

Take Back The Night (of Heksennacht) is een optocht om te protesteren tegen geweld op vrouwen. Vrouwen nemen symbolisch en letterlijk de publieke plaatsen terug en maken ze vrij van geweld en lastigvallerij, omdat de straten ook van ons zijn, ook al worden vaak we weggejaagd, lastig gevallen en aangevallen door mannen, vooral ‘s nachts.

Telkens als er een bepaalde focus op of aandacht voor geweld op vrouwen is, keren dezelfde commentaren terug : “en wat met geweld op mannen”, “maar ik identificeer me niet als vrouw” en “maar ik wil niet als (mogelijk) slachtoffer gezien worden”. Het lijkt erop dat queertheorie, buiten enkele knappe theoretische inzichten, de eis tot inclusie van transvrouwen en de bijdrage aan transgenderrechten, ook de radicale activisten en zelf-verklaarde antiseksistische bewegingen gedepolitiseerd heeft. Er lijkt een verlies te zijn van solidariteit, een gebrek aan zelfkritiek, een desinteresse in feministische thema’s. Dit maakt het moeilijk om over geweld op vrouwen (veroorzaakt door mannen) te praten, maar we moeten er wel over praten, want als we ons het zwijgen laten opleggen, zal het geweld nooit stoppen.